{"id":290,"date":"2017-05-17T12:43:34","date_gmt":"2017-05-17T12:43:34","guid":{"rendered":"http:\/\/test.psychoanalitykjungowski.pl\/?p=290"},"modified":"2017-05-17T15:37:13","modified_gmt":"2017-05-17T15:37:13","slug":"corinna-peterson-to-be-or-not-to-be-a-study-of-ambivalence-jap-1987-32-79-92","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/2017\/05\/17\/corinna-peterson-to-be-or-not-to-be-a-study-of-ambivalence-jap-1987-32-79-92\/","title":{"rendered":"Corinna Peterson 'TO BE OR NOT TO BE:  A STUDY OF AMBIVALENCE&#8217;, JAP 1987, 32, 79-92"},"content":{"rendered":"<p>To psychologiczne studium jednej z najbardziej znanych w historii literatury postaci Hamleta Williama Shakespeara oraz pr\u00f3ba znalezienia wyja\u015bnienia ambiwalencji, jakiej do\u015bwiadcza\u0142 ten bohater. Wyra\u017ca si\u0119 ona w s\u0142ynnym cytacie \u201eby\u0107 \u2013 albo nie by\u0107. Oto jest pytanie\u201d. Autorka przytacza okoliczno\u015bci \u017cyciowe, w kt\u00f3rych Shakespeare napisa\u0142 \u201eHamleta\u201d. By\u0142 to rok 1601 &#8211; nowy wiek. W tym okresie zmar\u0142 jego ojciec, a wcze\u015bniej w 1596 roku jego jedyny syn. To zach\u0119ci\u0142o pisarza do zastanowienia si\u0119 nad ludzk\u0105 natur\u0105 i jej cieniem.<br \/>\nG\u0142\u00f3wny bohater u\u015bwiadamia nam ogromn\u0105 dychotomi\u0119 ludzkiej natury: kto\u015b mo\u017ce si\u0119 \u015bmia\u0107 i \u015bmia\u0107, a w gruncie rzeczy by\u0107 \u0142otrem. W psychiatrii definicj\u0119 ambiwalencji zosta\u0142a wprowadzona przez szwajcarskiego psychiatr\u0119 Bleura. Jung r\u00f3wnie\u017c opisywa\u0142 to zjawisko rozumiej\u0105c je jako przechodzenie energii od jednego do drugiego bieguna w tym samym czasie.<br \/>\nAutorka na podstawie analizy postawy Hamleta pokazuje proces, jaki mo\u017ce ogarn\u0105\u0107 cz\u0142owieka po utracie wa\u017cnej osoby lub innej utraty w doros\u0142ym \u017cyciu. Ogarn\u0105\u0107 wtedy mo\u017ce melancholia, tendencja do wchodzenia w sado-masochistyczne relacje oraz negatywna ambiwalencja. W\u0142a\u015bnie ona jest opisywana w postawie Hamleta. Jest ona widoczne u bohatera, gdy pojawia si\u0119 wewn\u0119trzna blokada w dzia\u0142aniu uniemo\u017cliwiaj\u0105ca wyb\u00f3r oraz parali\u017cuj\u0105ca akcj\u0119. Postawa Hamleta przypomina borderlinowy przypadek ( m.in. kontakt z duchem ojca, du\u017cy wp\u0142yw archetypalnych si\u0142). Jednak pokazuje te\u017c spos\u00f3b podtrzymania bolesnego napi\u0119cia zwi\u0105zanego z przeciwie\u0144stwami. Autorka jest przekonana, \u017ce Hamlet uwolni\u0142 si\u0119 od grobowego l\u0119ku, co wyrazi\u0142 w ostatnich s\u0142owach poematu: \u201eReszta jest milczeniem\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>To psychologiczne studium jednej z najbardziej znanych w historii literatury postaci Hamleta Williama Shakespeara oraz pr\u00f3ba znalezienia wyja\u015bnienia ambiwalencji, jakiej do\u015bwiadcza\u0142 ten bohater. Wyra\u017ca si\u0119 ona w s\u0142ynnym cytacie \u201eby\u0107 \u2013 albo nie by\u0107. Oto jest pytanie\u201d. Autorka przytacza okoliczno\u015bci \u017cyciowe, w kt\u00f3rych Shakespeare napisa\u0142 \u201eHamleta\u201d. By\u0142 to rok 1601 &#8211; nowy wiek. W tym okresie zmar\u0142 jego ojciec, a wcze\u015bniej w 1596 roku jego jedyny syn. To zach\u0119ci\u0142o pisarza do zastanowienia si\u0119 nad ludzk\u0105 natur\u0105 i jej cieniem. G\u0142\u00f3wny bohater u\u015bwiadamia nam ogromn\u0105 dychotomi\u0119 ludzkiej natury: kto\u015b mo\u017ce si\u0119 \u015bmia\u0107 i \u015bmia\u0107, a w gruncie rzeczy by\u0107 \u0142otrem. W<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":295,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[3],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/290"}],"collection":[{"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=290"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/290\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":291,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/290\/revisions\/291"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/295"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=290"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=290"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=290"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}