Artyku\u0142 m\u00f3wi\u0105cy o pionierskim wk\u0142adzie Junga w rozumienie psychiki doros\u0142ego cz\u0142owieka. Jung by\u0142 bowiem pierwszym psychologiem, kt\u00f3ry stwierdzi\u0142, \u017ce rozw\u00f3j \u017cycia cz\u0142owieka nie decyduje si\u0119 w jego dw\u00f3ch pierwszych dekadach. Faza dojrza\u0142ego \u017cycia ma szans\u0119 na integracj\u0119 wielu nie\u015bwiadomych aspekt\u00f3w osobowo\u015bci.
\nAutor artyku\u0142u zauwa\u017ca, \u017ce nie jest \u0142atwo w naukowych badaniach rozstrzygn\u0105\u0107, kiedy ma miejsce \u017cyciowy kryzys i na tej podstawie wyci\u0105gn\u0105\u0107 bardziej og\u00f3lne wnioski. Ludzie maj\u0105 bowiem tendencj\u0119 do dramatyzowania swojej swojego \u017cycia, a u wielu z nich widoczna jest sk\u0142onno\u015b\u0107 do zaprzeczenia prze\u017cywania kryzysu \u017cyciowego. Chocia\u017c kryzys wieku \u015bredniego do\u015bwiadcza szereg os\u00f3b, zw\u0142aszcza m\u0119\u017cczy\u017ani, nie mo\u017cna wyci\u0105ga\u0107 tu zbyt daleko id\u0105cych wniosk\u00f3w i traktowa\u0107 to jako spo\u0142eczn\u0105 norm\u0119. W eseju Junga 'Stage of Life’ wiek \u015brednio doros\u0142y do przej\u015bcia w staro\u015b\u0107 to okres od 35 do 70 roku \u017cycia.
\nOsoby w dojrza\u0142ej fazie \u017cycia cz\u0119sto staraj\u0105 si\u0119 zaprzeczy\u0107 swojemu wiekowi i \u017cyj\u0105 w b\u0142\u0119dnej pr\u00f3bie rywalizowania z m\u0142odymi. Jung natomiast rozumie t\u0105 faz\u0119 jako integracj\u0119 nie\u015bwiadomych dot\u0105d cz\u0119\u015bci osobowo\u015bci. Te zw\u0142aszcza, kt\u00f3re nie s\u0105 nastawione na pragmatyzm i u\u017cyteczno\u015b\u0107, kt\u00f3re przynale\u017c\u0105 do m\u0142odo\u015bci. Jung te\u017c zauwa\u017ca, \u017ce spo\u0142ecze\u0144stwo ceni \u201enagrody, osi\u0105gni\u0119cia, ale nie osobowo\u015b\u0107\u201d.
\nPonadto autor przytaczaj\u0105c pogl\u0105dy Junga zwraca uwag\u0119, \u017ce w drugiej po\u0142owie \u017cycia coraz wi\u0119cej pyta\u0144 dotycz\u0105cej dojrza\u0142o\u015bci dotyczy \u017cycia po \u015bmierci i ponownego odrodzenia. Jest to zbie\u017cne z religijnymi odpowiedziami. Natomiast Jung wskazuje na kreatywno\u015b\u0107 jako spos\u00f3b osi\u0105gni\u0119cia pe\u0142nej indywiduacji i odnalezienie sposobu na to, by w w\u0142asny subiektywny spos\u00f3b spostrzegania rzeczywisto\u015bci wnie\u015b\u0107 to do \u015bwiata.
\nOkazuje si\u0119, \u017ce ludzie nie potrzebuj\u0105 zbyt wiele, by odnale\u017a\u0107 znaczenie w okresie p\u00f3\u017anej dojrza\u0142o\u015bci. Jest ono cz\u0119sto kontynuacj\u0105 ich dotychczasowego \u017cycia pog\u0142\u0119bione o nowe warto\u015bci czy wyzwania. Zdaniem Junga \u201enaturalne \u017cycie jest od\u017cywcz\u0105 gleb\u0105 dla ludzkiej psychiki\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Artyku\u0142 m\u00f3wi\u0105cy o pionierskim wk\u0142adzie Junga w rozumienie psychiki doros\u0142ego cz\u0142owieka. Jung by\u0142 bowiem pierwszym psychologiem, kt\u00f3ry stwierdzi\u0142, \u017ce rozw\u00f3j \u017cycia cz\u0142owieka nie decyduje si\u0119 w jego dw\u00f3ch pierwszych dekadach. Faza dojrza\u0142ego \u017cycia ma szans\u0119 na integracj\u0119 wielu nie\u015bwiadomych aspekt\u00f3w osobowo\u015bci. Autor artyku\u0142u zauwa\u017ca, \u017ce nie jest \u0142atwo w naukowych badaniach rozstrzygn\u0105\u0107, kiedy ma miejsce \u017cyciowy kryzys i na tej podstawie wyci\u0105gn\u0105\u0107 bardziej og\u00f3lne wnioski. Ludzie maj\u0105 bowiem tendencj\u0119 do dramatyzowania swojej swojego \u017cycia, a u wielu z nich widoczna jest sk\u0142onno\u015b\u0107 do zaprzeczenia prze\u017cywania kryzysu \u017cyciowego. Chocia\u017c kryzys wieku \u015bredniego do\u015bwiadcza szereg os\u00f3b, zw\u0142aszcza m\u0119\u017cczy\u017ani, nie mo\u017cna wyci\u0105ga\u0107 tu<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":316,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[3],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/314"}],"collection":[{"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=314"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/314\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":315,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/314\/revisions\/315"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/316"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=314"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=314"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=314"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}