Artyku\u0142 jest psychoanalitycznym opisem filmu nakr\u0119conego w 1993 roku pt \u201eFortepian\u201d. Na tym tle autor przedstawia zawart\u0105 w nim dynamik\u0119 w jungowskim rozumieniu psyche indywidualnej i zbiorowej.
\nWchodz\u0105c w rozumienie psychiki g\u0142\u00f3wnej bohaterki Ady, autor przywo\u0142uje jungowsk\u0105 analityczk\u0119 Marie \u2013 Louise von Franz, kt\u00f3ra podkre\u015bla, \u017ce aktywizacja psychiki kobiety przebiega w inny spos\u00f3b ni\u017c u m\u0119\u017cczyzny. Kobieca psychika potrzebuje wycofania, wej\u015bcia jakby w \u015bwiat kompletnej stagnacji, jak to by\u0142o w pocz\u0105tkowym okresie u g\u0142\u00f3wnej bohaterki – Ady, gdy zamieszka\u0142a w Nowej Zelandii. A faktycznie by\u0142 to proces inicjacji i inkubacji. Le\u017cy to w kontra\u015bcie do m\u0119skiej inicjacji przebiegaj\u0105cej w oparciu o zdobycie postawy bohatera, kt\u00f3ry pokonuje smoka lub musi znale\u017a\u0107 skarb lub pann\u0119 m\u0142od\u0105.
\nW tym kontek\u015bcie pojawia si\u0119 te\u017c w interesuj\u0105cy spos\u00f3b c\u00f3rka Ady \u2013 Flora, reprezentuj\u0105ca proces ekspresji jej matki. Jej d\u0105\u017cenie do ekspresji np. poprzez zabawy seksualne z innymi dzie\u0107mi na drzewach, ods\u0142oni\u0142o psychik\u0119 Stewarda (m\u0119\u017ca Ady), kt\u00f3ry za kar\u0119 pobieli\u0142 te drzewa, aby umar\u0142y. Sta\u0142y si\u0119 one metafor\u0105 emocjonalnej \u015bmierci Stewarda (\u015bledz\u0105c postaw\u0119 Stewarda wobec dziecka ods\u0142aniamy jego nie\u015bwiadome pok\u0142ady psychiki).
\nInnym symbolem jest fortepian, to katalizator, kt\u00f3ry uruchamia wiele proces\u00f3w zbiorowych i indywidualnych. Ponadto gra Ady na fortepianie, muzyka sta\u0142a si\u0119 katalizatorem dla st\u0142umionych uczu\u0107 i pragnie\u0144, w tym seksualnych, Ady i jej przysz\u0142ego kochanka Bainesa. W przypadku Ady muzyka sta\u0142a si\u0119 form\u0105 ekspresji jej uczu\u0107. W jej osobie by\u0142 widoczny balans pomi\u0119dzy \u015bwiadomymi celami i d\u0105\u017ceniami jej nie\u015bwiadomo\u015bci.
\nPrzy przemianie jest konieczne spotkanie si\u0119 ze \u015bmierci\u0105 \u2013 jaka\u015b cz\u0119\u015b\u0107 Ady idzie na dno z fortepianem. Fortepian zatopiony w oceanie symbolizuje odrodzenie, kt\u00f3re nast\u0105pi\u0142o poprzez ten instrument, ale r\u00f3wnie\u017c poza nim w jej nowym \u017cyciu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Artyku\u0142 jest psychoanalitycznym opisem filmu nakr\u0119conego w 1993 roku pt \u201eFortepian\u201d. Na tym tle autor przedstawia zawart\u0105 w nim dynamik\u0119 w jungowskim rozumieniu psyche indywidualnej i zbiorowej. Wchodz\u0105c w rozumienie psychiki g\u0142\u00f3wnej bohaterki Ady, autor przywo\u0142uje jungowsk\u0105 analityczk\u0119 Marie \u2013 Louise von Franz, kt\u00f3ra podkre\u015bla, \u017ce aktywizacja psychiki kobiety przebiega w inny spos\u00f3b ni\u017c u m\u0119\u017cczyzny. Kobieca psychika potrzebuje wycofania, wej\u015bcia jakby w \u015bwiat kompletnej stagnacji, jak to by\u0142o w pocz\u0105tkowym okresie u g\u0142\u00f3wnej bohaterki – Ady, gdy zamieszka\u0142a w Nowej Zelandii. A faktycznie by\u0142 to proces inicjacji i inkubacji. Le\u017cy to w kontra\u015bcie do m\u0119skiej inicjacji przebiegaj\u0105cej w oparciu<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":326,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[3,1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/323"}],"collection":[{"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=323"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/323\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":325,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/323\/revisions\/325"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/326"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=323"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=323"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/psychoanalitykjungowski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=323"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}