Ciało w psychoterapii – iluzja czy prawda?

IV Śląskie Warsztaty Psychoterapii pt. „Wyzwania Psychoterapii” 21-22.11.2015, Gliwice

Coraz częściej można spotkać się w psychiatrii z poglądem, że „Nie istnieje żadne zaburzenie psychosomatyczne, jedyna rzecz to ta, że nie rozumiemy jeszcze wystarczająco dobrze ciała” (Kradin, JAP, 2011) Tymczasem relacja pomiędzy ciałem i psyche leżała od samego początku w kręgu zainteresowania psychologii głębi. W wystąpieniu ustosunkowano się do tego dylematu przedstawiając pacjenta będącego od ponad trzech lat w terapii analitycznej, skarżącego się na zaburzenia somatyczne w postaci bóli mięśni. Zaprezentowano, jak pacjent cierpiący na długoterminową chorobę wnosi to do relacji terapeutycznej. Zauważono , że pogorszenia somatyczne mają związek z całkowitym brakiem obecności „wewnętrznej reflektującej funkcji” (Fonagy). Będąc w terapii zaczął on stopniowo poznawać relację pomiędzy psyche i somą, pomiędzy afektem i brakiem umiejętności pomieszczania go, przez co ciało stało się jego kontenerem.