Sharn Waldron, ‚The impact of trauma on the psyche of the individual using the film Belleville Rendez-vous as an illustrative vehicle’, JAP, 2008, 53, 525-541

Sharn Waldron, ‚The impact of trauma on the psyche of the individual using the film Belleville Rendez-vous as an illustrative vehicle’,  JAP, 2008, 53, 525-541

Autorka artykule przedstawia dynamikę traumy i jej rozwoju na przykładzie filmu „Trio z Belleville” oraz przypadków z własnej praktyki. Film ten to animowana, surrealistyczna „baśń dla dorosłych”, której bohaterem jest chłopiec o imieniu Champion, wychowany przez swoją babcię na mistrza kolarskiego. Plastyka i wizualizacja filmu eksponują wewnętrzny świat bohatera, oparty o demoniczny przekaz bycia perfekcyjnym w realizacji swojego celu – zostania mistrzem w kolarstwie To dążenie jest jednakże całkowicie odszczepione od psychiki i emocji, stąd główny bohater nie ma kontaktu emocjonalnego z sobą i światem. W pewnym sensie staje się robotem. Autorka artykułu na tym przykładzie opisuje jungowskie zjawisko kompensacji

Christine Driver ‚An under-active or over-active internal world ? An exploration of parallel dynamics within psyche and soma, and the difficulty of internal regulation, in patients with Chronic Fatigue Syndrome and Myalgic Encephalomyelitis’ JAP, 2005, 50, 155 –173

Christine Driver  ‚An under-active or over-active internal world ? An exploration of parallel dynamics within psyche and soma, and the difficulty of internal regulation, in patients with Chronic Fatigue Syndrome and Myalgic Encephalomyelitis’ JAP, 2005, 50, 155 –173

W artykule opisany jest proces terapeutyczny osób cierpiących na długoterminowe choroby o podłożu psychosomatycznym. Jego autorka podkreśla, że pacjent, który cierpi na długoterminową chorobę, wnosi to do gabinetu, do analizy i do relacji terapeutycznej z analitykiem. W konfrontowaniu i w pracy z somatycznymi symptomami afekty są doświadczane przed ich uświadomieniem, co jest zgodne z założeniem pionierki pracy z tego typu zaburzeniami psychoanalityczki – Joyce McDougall twierdzącej, że ‚znaczenie objawu jest w pre-symbolicznym porządku, a ciało poszło w szaleństwo’. Trudność w pracy z tą grupą pacjentów polega na tym, że oni będąc w analizie szukają zewnętrznego rozwiązania, a nie wewnętrznego, ponieważ

Wendy Wyman McGinty ‚Body in analysis: authentic movement and witness in analytical practice’ JAP, 1998, 43, 239-260

Wendy Wyman McGinty ‚Body in analysis: authentic movement and witness in analytical practice’ JAP, 1998, 43, 239-260

Relacja pomiędzy ciałem i psyche była w kręgu zainteresowania psychologii głębi od samego początku. Freud zakładał, że świadomość ma swoje źródła w ciele i widział obraz ciała jako jądro ego. Jung w pracy wczesnej z schizofreniczkami używał ruchu do komunikacji z świadomością, później to się rozwinęło w terapię tańcem. Zdaniem autorki artykułu Często pacjenci komunikują poprzez ciało to, co nie są w stanie wyrazić werbalnie, ponieważ to nie jest dostępne jako mentalne doświadczenie. Celem terapii jest wesprzeć pacjenta w rozwoju i podtrzymaniu przestrzeni dla zadumy, w której obrazy i uczucia mogą zacząć się wyłaniać i tworzyć połączenia w właściwym im

Hester Solomon ‚The self in transformation: the passage from a two – to a three – dimensional internal world’ JAP, 1998, 43, 225-238

Hester Solomon ‚The self in transformation: the passage from a two – to a three – dimensional internal world’ JAP, 1998, 43, 225-238

Autorka wyjaśnia jedno z kluczowych jungowskich pojęć – Self, które związane jest z ideą transformacji energii unii psyche-soma. Transformacja jest dokonywana wokół teleologicznych zasad. Natomiast angielski psychoanalityk Fordham wprowadził model pierwotnego self i opisał zjawisko deintegracji oraz reintegracji. Dwuwymiarowy model self opiera się na doświadczeniu samo zamknięcia się self w samym sobie bez wyjścia ku 3 wymiarowi czyli relacji. Stąd tego typu pacjent może czuć głębokie poczucie pustki – samo uwięzienia. Pustka wewnętrzna tworzy się z doświadczenia małego dziecka – na niemowlęcym poziomie, które kierując swoją relację do matki nie napotkało odpowiedzi i nastąpiła pustka psychiczna. Autorka opisuje przebieg terapii