"Psychopatologia i psychoterapia: porównanie podejścia jungowskiego i psychiatrycznego", cz.II, PTPA, Warszawa, 5-6.10.2019

W jungowskim podejściu psychoterapia jest metodą medyczną. Jej celem jest postawienie najpierw diagnozy i dlatego poznaje się historię przypadku, która jest jednocześnie za każdym razem indywidualną historią człowieka. Diagnozę psychoterapeutyczną nazywamy też eksploracją czyli badanie, odkrywaniem, ale angielskie słowo „ exploration” jest tutaj bardziej wymowne. To BADANIE obejmuje wszystkie formy auto ekspresji osoby z którą rozmawiamy: język, spontaniczne myśli, fantazje, sny, symptomy, symptomatyczne zachowania, uczuciowość, oraz charakterystyczne zachowania i postawy. Jednakże głębsze BADANIE doprowadza nas do ograniczeń świadomości i poznania, jakie inne czynniki mogą jeszcze zawiadywać psyche.

Do istoty diagnozy jungowskiej nie należy eliminowanie diagnozy psychiatrycznej czy też budowanie jakiegoś alternatywnego sposobu myślenia tylko umiejętność włączenia tej wiedzy w koncepcję myślenia psychoanalitycznego. Ta wiedza ma nam posłużyć do zbudowania obrazu pacjenta w oparciu o jugowskie pryncypia. Do nich należy podstawa zasada: świadomość – nieświadomość, rozumienie psychiki jako całości, teleologiczna zasada rozwoju i inne. 

Diagnozowanie doprowadza do stwarzania coraz to nowych, skomplikowanych testów, których używanie wymaga specjalistycznej wiedzy. Ich wyniki są opisywane w taki sposób, że ten opis jest czytelny tylko i wyłącznie dla osób posiadających taką wiedzy, a nie dla lekarza psychiatry czy klinicystę. To z kolei daje szansę dla jungowskiego, analitycznego podejścia, w którym opis pacjenta będzie bardziej czytelny, w tym znaczeniu, że bliższy jego psyche i temu, co on w gruncie rzeczy przeżywa

„Psychopatologia i psychoterapia: porównanie podejścia jungowskiego i psychiatrycznego”, cz.II, PTPA, Warszawa, 5-6.10.2019