"Psychopatologia i psychoterapia: porównanie podejścia jungowskiego i psychiatrycznego",cz. I, PTPA, Warszawa, 14-15.09.2019

„PSYCHE nie istnieje bez patologii”

Dla Junga punktem wyjścia do rozumienia psychopatologii była jego praca jako lekarza psychiatry i jego zainteresowanie w leczeniu schizofrenii. Gdy on rozwinął swoją koncepcję zbiorowej nieświadomości i teorii archetypów,  stał na stanowisku, że psychoza może być rozumiana jako przytłoczenie ego przez zawartość kolektywnej nieświadomości (stąd fantazyjne obrazy) i jako demonstrację osobowości rozszczepioną przez kompleks lub kompleksy. 

Ponadto kontynuując opis podstaw myślenia Junga o psychopatologii możemy zauważyć, że w jakimś stopniu był on pionierem psychologii relacji z obiektem. Jung mówił o pierwotnej ważności relacji pomiędzy matką a noworodkiem. Separacja od matki jako pierwszy podstawowy element rozwojowy stał w sprzeczności wtedy z koncepcją Freuda o edypalnej triadzie. Jung opisał mechanizm rozszczepiania obiektu, który później stał się podstawową kleinowskiej teorii. Już w 1912 roku pisał o „dual mother” – podwójnej matce, co miało implikacje w tworzeniu obrazu matki jako dobrego i złego oraz o dwoistości pomiędzy osobistą matką oraz pre-osobistym psychologicznym wzorcem archetypu matki. 

„Psychopatologia i psychoterapia: porównanie podejścia jungowskiego i psychiatrycznego”,cz. I, PTPA, Warszawa, 14-15.09.2019