"Koncepcja Junga", Śląskie Stowarzyszenie Psychoterapeutów, Gliwice, 27.01.2019

Podstawowym pojęciem w koncepcji Junga jest termin kompleksu, który obecnie jest  słowem tak popularnym, iż wydawałoby się, że nie wymaga specjalnych objaśnień. Termin ten przeniknął do codziennej komunikacji, zachowując w dużej mierze znaczenie przyjęte w literaturze psychoanalitycznej. Poza tym większość z nas używa go w potocznym języku mówiąc o innych, że ktoś ma kompleks niższości, wielkości, władzy, itp.

Tymczasem  pierwsze  badania  nad tym zjawiskiem sięgają okresu początku XX wieku. Carl Gustaw Jung pracując w klinice psychiatrycznej w Zurychu pod opieką swojego nauczyciela Eugena Bleulera opracował naukowe narzędzie nazwane Słownym Skojarzeniowym Eksperymentem. Jung  w naukowym eksperymencie zamierzał sprawdzić czy nieświadome psychologiczne czynniki można zbadać w empiryczny sposób. Skonstruował później urządzenie do badania biologicznych reakcji na podawane słowa i skojarzenia – psychogalwanometr. Publikując swoje wnioski w czasopismach medycznych, zaczął używać słowa „kompleks”, które zapożyczył od niemieckiego psychologa Ziehen’a [1]. Jednocześnie znacznie pogłębił  i opisał to zjawisko na poziomie teoretycznym.  Pracując nad tym zagadnieniem Jung był oczywiście pod wpływem publikacji Freuda z początki XX wieku na temat psychologicznych skutków wyparcia, jego wpływu na strukturę charakteru dziecka oraz na kształtowanie się oporu w psychoanalizie pacjenta.

„Koncepcja Junga”, Śląskie Stowarzyszenie Psychoterapeutów, Gliwice, 27.01.2019