"Sztuka amplifikacji", Polskie Towarzystwo Psychologii Analitycznej, Warszawa 8-9.12. 2018 r.      

Amplifikacja – jest to część jungowskiej metody INTERPRETACJI (w szczególności zaś marzeń sennych). Poprzez skojarzenia Jung próbował określić indywidualny kontekst marzeń sennych. Poprzez amplifikację połączył je z wyobrażeniami uniwersalnymi. Amplifikacja pociąga za sobą użycie mitycznych, historycznych, kulturowych analogii w celu wyjaśnienia i opisania metaforycznej treści symboliki snów. Jung mówił o tym jako o „psychologicznej tkance”, w której osadzony jest obraz.
Jak zauważa Michael Fordham amplifikacja Junga jest metodą wywodzącą się z filologii . By odszyfrować zaciemniony jakiś tekst filolog porównuje go z innym i których znaczenie jest mu bardziej znane. Poprzez studia identyczność, podobieństwa, różnice nadawane jest znaczenie tego tekstu. Na przykład bohater, który pojawia się w snach porównuje się z figurą bohatera występującą w mitologii po to, by zbadać czy ona jest identyczna dla pacjenta czy też niesie ze sobą pewne istotne różnice. Zwłaszcza zwraca się uwagę koniec jego historii, np. Herkules został uratowany przez Zeusa i dopuszczony do Olimpu. Inny bohater – Gilgamesz. (kończy ponuro i w przygnębieniu). Użycie amplifikacji podczas terapii zależy m.in. od odniesienie jej do zbiorowej nieświadomości. Może to być użyteczne w szczególności w przypadku neurotyków, którzy są przekonani o jakimś okropnym sekrecie, którzy w sobie noszą, co powoduje ich izolację społeczną. Tymczasem okazuje się to częścią doświadczenia ludzkości. Kolejna możliwość jej wykorzystania zależy od wiedzy terapeuty i jego znajomości np. mitologii oraz możliwości wykorzystania tego w pracy z pacjentem i tego czy jest on na takim etapie terapii, że jest w stanie zobiektywizować swoje wyobrażenia. Jung w sumie używał amplifikacji bardzo obszernie w wyjaśnianiu mitów, religijnych praktyk i szczególnie alchemii.

„Sztuka amplifikacji”, Polskie Towarzystwo Psychologii Analitycznej, Warszawa 8-9.12. 2018 r.