„Ego i Persona. Oś Ego-Self”. 02-03.12.2017 Polskie Towarzystwo Psychologii Analitycznej, Warszawa

Termin persony paradoksalnie jest słabo opisany w piśmiennictwie jungowskim, Jung też mu nie poświęcił tak wiele miejsca jak innym pojęciom. Wynika to najprawdopodobniej z chęci patrzenia na to, co jest głębsze w człowieku. A przecież persona dotyka to co zewnętrzne. Jung też był głęboko zainteresowany introwersją stąd jego badania psychologiczne szły w kierunku poznania innych aspektów psyche.
Termin „persona” pochodzi z łaciny i oznaczał w czasach klasycznych maskę noszoną przez aktorów. Stąd persona odnosi się do indywidualnej maski lub twarzy zakładanej do skonfrontowania się z rzeczywistością. Persona może odpowiadać tożsamości płciowej, fazie rozwoju (jak dorastanie), statusowi społecznemu, zajęciu czy zawodowi. W ciągu życia będzie istniało wiele person, a w tym samym momencie mogą one zachodzić na siebie.
Jungowska koncepcja persony ujmuje ją jako archetyp, co znaczy nieuchronność i powszechność persony. Wymaga jej każde społeczeństwo ponieważ pełni ona w nim rolę pośrednictwa ułatwiającego relacje międzyludzkie.

„Ego i Persona. Oś Ego-Self”. 02-03.12.2017 Polskie Towarzystwo Psychologii Analitycznej, Warszawa