Skąd bierze się agresja? To jedno z podstawowych pytań, które zadają sobie wszyscy studiujący psychice i życie człowieka. Z psychoanalitycznej perspektywy źródła agresji wywodzą z podstawnej siły psychicznej człowieka czyli popędu. Przybiera on dwie formy: popęd życia i popęd śmierci. I siły te w człowieku idą ze sobą w parze, nie można ich właściwie oddzielić od siebie. Co to oznacza? Jeżeli nie potrafimy realizować popędu życia, które może przybierać bardzo różne formy począwszy od zaspokojenia potrzeb seksualnych, potrzeby miłości, prokreacji, bycia twórczym, spełnionym, to w to miejsce wkracza popęd śmierci i on przybiera postać różnego rodzaju sił destrukcyjnych. 

This comprehensive study explores the therapeutic potential of Carl Gustav Jung’s analytical therapy in the context of personality disorders, focusing on Antisocial Personality Disorder (ASPD). The research aims to gain a profound understanding of how Jungian analytical therapy can benefit individuals with personality disorders by fostering self-awareness, encouraging individuation, and unlocking the depths of the human psyche.

Panuje przekonanie, że obecnie antysocjalne zaburzenia osobowości leczy się głównie za pomocą terapii behawioralne-poznawczej. Jednakże doniesienia naukowe dowodzą ograniczeń związanych z tym podejściem. Stąd istnieje pilna potrzeba szukania innych metod. Carl Gustaw Jung w swojej autobiografii podkreślał, że „naszym celem jest niesienie światła na najciemniejsze zakątki psychiki”. Przeprowadzone przez nas badania mówią o nowych możliwościach zastosowania podejścia jungowskiego w tego

Carl Gustav Jung (1875-1961) był szwajcarskim lekarzem, psychiatrą, twórcą psychologii analitycznej. Jest uznawany za jednego z intelektualnych gigantów XX wieku. Być może Państwo nie zdają sobie sprawy z popularności Junga i Freuda w Ameryce Południowej. I co jest dość niezwykłe, dzieło Junga rozkwitło nan nowo w twórczości popularnego K-popowego zespołu BTS. Album „Map of the Soul: Persona” nawiązuje do książki jungowskiego analityka Murraya Steina i przedstawia zmagania członków zespołu z tożsamością. Dzięki ogromnej popularności albumu książka Steina wróciła na listę bestsellerów. Rosnąca liczna zwolenników psychologii Junga w nowych kulturach może wynikać z tego, że skupiał się na uniwersalnej naturze psychiki.

Jung nie posługiwał się określeniem fałszywym self, natomiast z jungowskiej perspektywy rozumiane jest ono jako budowa fałszywej tożsamości, która nie zastępuje prawdziwego self, lecz służy jedynie jako ochrona dla niej. Tak też rozumiałem powtarzający się sen pacjenta w terapii. Fałszywe self jest konstruowane na podstawie wczesnych doświadczeń i rodzącej się głębokiej pustki. W rezultacie „ja” szuka oparcia w środowisku poprzez masywną identyfikację. W jego przypadku to była identyfikacja z ojcem i z żoną. Niemniej mechanizm identyfikacji nie rozwiązał w nim tej pustki, martwej depresyjnej próżni, która się tworzy w wyniku braku zaspokojenia i rozwoju prawdziwego self. Moim zdaniem zarówno Jung

Dlaczego interesujemy się archetypami?

Dlaczego interesujemy się archetypami? Jung interesował się rozwojem człowieka przez całe życie. Nazwał ten proces indywiduacją.  Co składa się na rozwój człowieka? – środowisko -genetyczne podstawy -kulturowe, społeczne, cywilizacyjne uwarunkowania. To wszystko tworzy historię człowieka. I jednocześnie skłania nas do myślenia, dokąd ten proces prowadzi? Co się stanie? Co ma się stać w życiu człowieka? (czy dostrzegacie Państwo różnicę w tych dwóch pytaniach) – tak jednocześnie myślimy o pacjencie. Jung w tym procesie dostrzegał coś: więcej, głębiej, szerzej. W historii dostrzegał obrazy, motywy, które były obecne w kulturze, religii, baśniach, mitach. Nazwał je archetypalnymi.  Indywiduacja – archetypalne są ze sobą

W normalnym podejściu, gdy spotykamy się z diagnozą, zastanawiamy się, co tu jest do leczenia i jak to zrobić? Możemy w każdej chwili otworzyć klasyfikację ICD-10 czy DSM V i przeczytać, co jest do leczenia w osobowości histrionicznej. Z kolei w ujęciu jungowskim, gdy myślimy o diagnozie, mamy na uwadze, że to, co jest nieprawidłowe i przeszkadza pacjentowi, jest też częścią jego psychiki. James Hillman w „Re-wizji psychologii” stwierdził rzecz poniekąd oczywistą, ale ktoś to musiał pierwszy powiedzieć, że „Psyche nie istnieje bez swej patologii”.  Będąc psychoanalitykiem jungowskim chciałbym podkreślić, że dla tego podejścia diagnoza jest pojęciem ważnym, natomiast jest

JAŹŃ – archetypowy obraz pełni potencjału człowieka i jednostki osobowości jako całości. Jaźń jako unifikująca zasada w obrębie ludzkiej psyche zajmuje centralne, decydujące  miejsce w życiu psychicznym i poprzez to w losie jednostki. Niekiedy Jung mówi o jaźni jako o czynniku, który jest początkiem życia psychicznego, innym razem widzi ją jako cel. Jung podkreślał, że jaźń jest pojęciem empirycznym, nie zaś pojęciem empirycznym czy teologicznym. „Jaźń nie jest tylko w centrum” – pisze Jung – „ale też całym obwodem, który obejmuje zarazem świadomość, jak i nieświadomość umysłu. W życiu jaźń domaga się uznania, zintegrowania, zrealizowania, nie ma jednak nadziei na włączenie więcej

Od tysięcy lat ludzie spostrzegali sny jako coś mistycznego, tajemniczego lub jako okno w głąb ich samych. Podobno były inspiracją przy pisaniu wielkich dzieł literackich, miały swój udział w przełomach naukowych i przy komponowaniu wielkich hitów, takich jak „I Can’t Get No Satisfaction”. „Przyśniło mi się to cholerstwo” – wyznał kiedyś Mick Jagger.  Dla jungistów sny niosą wiadomość z nieświadomości do  świadomego umysłu. Niezrozumienie snów może być porównane do otrzymania pilnego telegramu i braku chęci, by go odczytać. By to zrozumieć, trzeba włożyć dużo kunsztownej pracy w coś, co Erich Fromm nazwał „zapomnianym językiem”.  A czy  poznaliście już język Waszych snów?

Rozwój ścieżki szkoleniowej pokazuje kierunek, w którym akcent jest przeniesiony z odpowiadania na potrzeby uczestników na rzecz zinstytucjonalizowanego podejścia do szkolenia. Obecnie osoby rozpoczynające kurs otrzymują przewodnik, w którym wszystko jest opisane, etapy szkolenia są wyjaśnione krok po kroku a zasady przystępowania do egzaminów szczegółowo przedstawione. Chciałbym podkreślić, że identyfikuję się z tym kierunkiem. Zapewnia on bowiem odejście od uznaniowego podejścia w szkoleniu do sformułowania transparentnych i uniwersalnych zasad. A osoby prowadzący szkolenia czują się odpowiedzialne za „podtrzymanie standardów”.  Właśnie ten proces opisuje artykuł opublikowany w najnowszym numerze „Psychoterapii” pt.   ”Kompetencje potrzebne do prowadzenia terapii psychoanalitycznych i psychodynamicznych w Polsce”, który